شاید اولین چیزی که باید از آر. جی. میت به یاد بیاوریم، استعداد بازیگری او باشد؛ اینکه چگونه در دوران نوجوانی، زندگی درونی عمیق و کامل پسر والتر وایت را در سریال «بریکینگ بد» به تصویر کشید و به این ترتیب، غم و اندوهی زیربنایی به ماجراهای جنایی سریال بخشید. پس از آن، فعالیت‌های او در زمینه حمایت از افراد دارای معلولیت مطرح شد؛ او در مصاحبه‌ها از این صحبت می‌کرد که تشخیص فلج مغزی مانع از تحقق رؤیاهایش نشده و خواستار حضور بیشتر این افراد در صنعت سرگرمی بود.
میت که در ۱۲ اکتبر در سن ۳۴ سالگی درگذشت، شروعی بسیار درخشان داشت: پس از چند کار اولیه در بازیگری، در «بریکینگ بد» انتخاب شد. این سریال از یک قسمت آزمایشی امیدوارکننده اما دارای نقص، به یک پدیده فرهنگی تبدیل شد و همچنان – همانطور که در نظرسنجی اخیر نیویورک تایمز به عنوان بهترین سریال تلویزیونی قرن شناخته شد – میراث قدرتمندی دارد.
اما میت صرفاً یک همراه در این مسیر نبود. او نقش والت جونیور را از آن خود کرد و مسیر شخصیت او در طول سریال، سیر نزولی پدرش را دنبال می‌کند. همانطور که والت پدر (برایان کرانستون) به عنوان یک قاچاقچی خرده‌پا قدرت می‌گرفت، پسر شیرین و ساده‌لوحش از حضور پدرش لذت می‌برد، برای بهبودی او دعا می‌کرد و نمی‌توانست بفهمد چرا مادرش (آنا گان) مانع خوشبختی خانواده می‌شود. در پایان سریال، زمانی که والت پدر به شکلی خونین کنترل تجارت مواد مخدر در جنوب غربی آمریکا را به دست گرفته بود، طرد شدن او توسط والت جونیور یکی از معدود چیزهایی بود که والت پدر هنوز می‌توانست آن را حس کند. آرزوی مرگ پدر توسط شخصیت میت – در حالی که در اوایل فصل به شدت آرزو می‌کرد پدرش زنده بماند – یک نمایش بازیگری برجسته و گواهی بر این بود که «بریکینگ بد» چگونه به میت اجازه داد تا در طولانی مدت عمیقاً در شخصیت فرو رود.
در زمان این رویارویی نهایی، فلج مغزی والت جونیور (و میت) دیگر نکته‌ای قابل توجه نبود. این یک واقعیت در مورد هر دو مرد جوان بود، واقعیتی که بیننده متوجه آن می‌شد اما هیچ یک را تعریف نمی‌کرد. والت جوان قبل از اینکه مورد ترحم کسی باشد، وفادار، ناکام یا دلشکسته بود – یا باید گفت، قد بلند و به طرز چشمگیری خوش‌تیپ. (در واقع، آخرین تعامل او با پدرش ثابت می‌کند که او می‌توانست دو برابر مردی باشد که پدرش می‌توانست باشد.) یک پروفایل از میت در سال ۲۰۰۸ در لس آنجلس تایمز در مورد این شخصیت نوشت: «او فقط یک نوجوان معمولی است که شوخی می‌کند، با اتوبوس به مدرسه می‌رود و برای تهیه آبجو به دردسر می‌افتد. اثرات فلج مغزی در او وجود دارد – او برای حرکت از عصا استفاده می‌کند، اگرچه در واقعیت میت نیازی به آنها ندارد – اما کلمات «فلج مغزی» هنوز در سریال ذکر نشده‌اند و والدینش نیز هیچ اشاره‌ای به بیماری یا مشکلات او نکرده‌اند.»
محبوب در ورایتی
این گواهی بر نگارش دقیق و متفکرانه تیم «بریکینگ بد» به رهبری وینس گیلیگان است، اما همچنین نشان‌دهنده توانایی خود میت در ایجاد تعادل بین واقعیت موقعیتش (واقعیتی که، همانطور که تایمز اشاره می‌کند، او برای بازی در نقش والت جونیور آن را تشدید کرد) و تفکر در مورد اینکه والت جونیور چه شخص دیگری می‌تواند باشد. این قدرت چیزی بود که هنوز هم نادر است و در سال ۲۰۰۸، زمانی که «بریکینگ بد» آغاز شد، نادرتر بود: استخدام بازیگری با معلولیت برای به تصویر کشیدن آن معلولیت. (سریال کمدی «بی‌صدا» از ABC در سال‌های ۲۰۱۶-۲۰۱۹، با بازی مایکاه فاولر، بازیگری با فلج مغزی، در داستانی درباره پیچیدگی‌هایی که یک خانواده طبقه متوسط سرسخت و مهربان با آن روبرو هستند، به نظر من تنها یک نمونه از سریالی است که با استقبال مثبت از بازی میت امکان‌پذیر شد.) کار میت، خارج از دوربین، همچنان بر آنچه ممکن است اگر هالیوود به اندازه جوامع واقعی باز به نظر برسد، نور می‌تاباند؛ کار او در مقابل دوربین، در طول پنج فصل، این نکته را ثابت کرده بود.
میت پس از «بریکینگ بد» به کار خود ادامه داد. او حتی اخیراً برای فیلم «صحبت با غریبه‌ها» که در VOD موجود است، مشغول مصاحبه بود. و سخت است که از خود نپرسیم چه دستاوردهای دیگری می‌توانست داشته باشد. همین هفته گذشته، او در یک پادکست حضور یافت و به گمانه‌زنی‌ها مبنی بر احتمال بازگشت «بریکینگ بد» با قسمت‌های جدید در آینده پاسخ داد. او گفت: «اگر برگردیم، می‌خواهم بهتر از «بریکینگ بد» باشد… و این واقعاً سخت است. من استانداردهای بسیار بالایی برای خودم تعیین می‌کنم که هرگز نمی‌توانم به آنها برسم. اما واقعاً امیدوارم اگر سریال برای دنباله بازگردد، سطح را بالاتر ببرد.»
این خلاصه‌ای از میت بود – و به همین دلیل است که کاری که دکورز او در سنین جوانی انجام داد، هنوز هم طنین‌انداز است.
هنوز دیدگاهی وجود ندارد.
ببخشید ، هماکنون دیدگاه‌ها مسدود است.
بدون دیدگاه